|
Over steenverwrijvingen
door Regina Ringel
Een verwrijving van minerale,
plantaardige of dier-lijke substantie in melksuiker dient in de homeopathie
ter onderkenning van het betreffende heilzame beeld. Tegelijkertijd is
het eindproduct de basis voor verdere potentiëring in een waterige
oplossing.
Bij de verwrijving zelf wordt de gepulveriseerde substantie, bij voorbeeld
van een edelsteen, in de verhouding van een deel in 99 delen melksuiker
in ritmische stappen verwreven. Na elk van die stappen wordt het poeder
samen geschraapt en alle waargenomen indrukken, zoals zintuigindrukken,
gevoelens, gedachten, impulsen, etc. opgeschreven en erna onder de deelnemers
uitgewisseld. Aangezien ieder op eigen wijze met de stof in resonantie
treedt, ontstaat er door dit werk in de groep een facetrijk beeld.
Deze procedure duurt ongeveer twee uur en wordt in totaal vier keer uitgevoerd,
zodat de innerlijke kwaliteiten van de substantie op de vier gebieden
– fysiek, etherisch, astraal, geestelijk – waargenomen kunnen
worden. Door dit geconcentreerde groepswerk in de stilte kan men tot diepe
inzichten van zichzelf en bovenpersoonlijke levenssamenhangen komen, die
met het normale dagbewustzijn in deze intensiteit normaliter niet bereikbaar
zijn.
Wanneer de aardse substantie op deze wijze door de menselijke wezensdelen
heen wordt gevoerd en zo hun specifieke betekenis voor mens en aarde bewust
gemaakt wordt, kunnen ook de ermee verbonden elementwezens verlost en
weer met de kosmische krachten van de sterrenwereld verbonden worden.
Zo heeft dit proces een transformerende, heilzame werking, niet alleen
op de deelnemende mensen, maar ook op de natuurwezens van de omgeving.
Meestal ontstaat op de plek, waar de verwrijving plaatsgevonden heeft,
een spontane, bemerkbare beleving en etherisch-astrale opening. Een opwaardering
krijgt deze nog, wanneer de substantie van de deelnemers in klei wordt
ingeboetseerd en deze kleibeelden op plaatsen, die voordien in het bewustzijn
gekomen zijn, aan de natuurwezens worden geschonken. Andere kunstzinnige
verwerkingswijzen zijn natuurlijk ook mogelijk.
De keuze van de steen of andere substantie ontstaat uit gesprekken, ontmoetingen,
vanuit innerlijke uitdagingen (persoonlijk tijdstip) of ook uit de tijdkwaliteiten
van de jaarloop, aangezien de kosmische krachten hun uitdrukkingen in
het aardse hebben.
Saffierverwrijving
in Berlijn van 27 – 30 Januari 2006
– een samenvatting
Een ruwe saffier
Het thema en onze ervaringen
bij de homeopathische verwrijving van saffier zijn hieronder in enige
hoofdlijnen geschetst.
We werkten met z’n drieën en stelden al snel vast, dat de drievoudigheid
steeds opnieuw in het bewustzijn werd gebracht, zei het door het thema
van de dreigeleding, het werk in het landschap met de drie aspecten van
de deva of de drievoudige driehoek in het symbool voor radioactiviteit,
om er enige te noemen. Even vaak kwam het getal 8 voor, de naar de achtste
sfeer verwees, maar ook met „Achtung“ in meervoudige betekenis
van doen heeft. Aan de verwreven ruwe steen kon men vier van normaliter
acht hoeken herkennen.
Het saffierwezen bracht ons in een overwegend lichte, humorvolle en vredige
stemming met veel liefde en warmte tussen ons, die ook de mensen in de
woongemeenschap, waarbij we overnachtten, erin betrok. Daar was enige
dagen ervoor een meisje geboren, zodat zich het moeder-kind thema in de
verwrijving vervlocht.
De moeder vormt een beschermende ruimte, waarin zich het kiemende leven
langzaam ontwikkelen kan. Als het rijp is, wordt het op het juiste moment
naar buiten gebracht, om in de nieuwe, aardse omgeving verder te groeien.
De moeder is in dit opzicht voor een bepaalde tijd een ontwikkelingsruimte,
die op onzelfzuchtige wijze een voedende bodem biedt. De vraag: „Waar
is de moederkoek in de kosmos?“ werd aan mij aldus beant-woord:
„Dat is de gehele sterrenhemel, de oergrond, waaruit de mensen-kiemen
geboren worden en waarbinnen we ons in tijd en ruimte ontwikkelen kunnen.“
Het is ook de sfeer van de oerbeelden, die in Goethe´s Faust als
het `Rijk van de Moeder´ aangeduid wordt. Daarin had Mephisto zelf
geen toegang, maar hij geeft aan Faust de sleutel tot dit rijk, waarin
deze dan de drievoet vindt.
Gedurende deze dagen was het muzikale en het thema van de astrosofie zeer
aanwezig; daarbij kwamen innerlijke beelden van sterren-gewelven, architectonische
botstructuren en kristallijnen, glazen bouwsels waar doorheen zich het
heldere, structurerende en sterverwante aspect van saffier toonde. Wanneer
daarbij echter in de mens de hartwarmte mist, dan worden deze krachten
tot zielenkoude en hardheid, ook tegen zichzelf.
Saffier bracht in het proces een grote helderheid van gedachten, gevoelens
en ook van de wilsimpulsen als en herinneren aan het wezenlijke. In het
bijzonder deed zich veel helderheid voor aangaande tussenmenselijke verbindingen,
zodat de zielen in betrekking tot ongelukkige verstrikkingen en aangenomen
negativiteit een heilzame impuls ervaren mochten. Er ontstond een bewustere
verhouding tot de eigen Engel en het net van relaties tussen de mensen
werd als doorzichtig en meer transparant. Zo ging het in de gesprek-ken
veel over incarnatielijnen en mensheidsstromingen, die door het eeuwigheidsaspect
van het menselijke ik beleefbaar werden. Ook verbindingen met doden en
zich als mensen incarnerende boomwezens, die daardoor sterfelijk werden,
kwamen ter sprake. In deze samenhang schijnt het door de saffier heen
zeer makkelijk te zijn zichzelf uit deze hogere perspectieven vanuit het
hogere ik te erkennen en zijn persoonlijke leven als een beeld, ofwel
het oerbeeldkarakter erin waar te nemen. Vanuit dit perspectief kwam in
de verwrijving ook de noodzaak naar voren om innerlijke grenzen, insluitende
angsten en oude moralistische voorstellingen te overwinnen, om tot innerlijke
vrijheid, levensvreugde en sociale vaardigheden te komen. Zo kan een innerlijke
warmte-vrijheidsruimte ontstaan, vanuit welks grond handelingen uit soevereiniteit
en liefde mogelijk zijn, eenvoudigweg omdat ze als goed ervaren werden.
In deze oergrond leeft de eigen waarheid als een wezen, het individuele
ideaal in de warmte en het stille contact met de Engel. Uit deze zielenrust
en zekerheid is het ook mogelijk de individuele waarheid van het ogenblik
vrij en open te leven, geheel en al vanuit het ik te spreken en ook anderen
deze vrijheid in tolerantie te gunnen. Wanneer de innerlijke saffier in
dit opzicht nog onverlost is, dan wordt de eigen waarheid makkelijk aan
anderen opgedrongen, absoluut gemaakt, verdogmatiseert of alleen vanuit
het algemene of een ergens gelezen weten uitgesproken.
De saffier stelde ook vragen over de methoden van leren. Een gemeenschappelijk
werk zoals de verwrijving heeft weliswaar een focus nodig, maar het midden
dient daarbij vrijgehouden worden. De oude hiërarchische vorm zoals
de docent-deelnemer rolverdeling is daarvoor niet meer passend. Als er
een docent of een leidster is, dan is er tegelijkertijd ook een houding
van verwachting bij de deelnemers, die hen wederom verwijdert van de kunde
om vanuit de eigen bron te scheppen en binnen te zoeken en vinden. Vanuit
deze achtergrond verscheen het leren het meest puur wanneer iemand eenvoudigweg
vrijblijvend laat zien wat hij zelf gevonden heeft en vooral hoe men iets
vinden kan. Wanneer een mens deze inzichten ook nog leeft en in de zelfvorming
omzet, wordt hij tot waarheidsbeeld en voorbeeld voor anderen: waarheidsbeeld
zijn, de innerlijke wijsheid organisch aanwenden, tijd en ruimte laten
voor ontwikkeling.
Het eigen authentiek en waar zijn heeft vaak een diepe werking op anderen,
vooral op jonge mensen. Het is dan, alsof zich daardoor een ruimte voor
waarheid en vrijheid tussen de alledaagse onwaarheid, leugen en aanpassingen
aan normen vormt. In deze zin zette de saffier ook aan om een waarheidsorgaan
te ontwikkelen voor dat, wat aan iemand schade en het eigen kinderlijk-vertrouwensvolle,
onschuldige aandeel misbruiken kan. Dit orgaan vormt zich meestal eerst
door pijnlijke levenservaringen, waarin aanvankelijk een begrenzing nog
niet mogelijk is, daar men aan het `goede´ gelooft en het `boze´
als zodanig nog in het geheel niet waarnemen kan. In het ergste geval
neemt men dan het schadende, negatieve op en identificeert zich daarmee
in gevoelens van schuld, minderwaardigheid, afhankelijkheid enz. Dergelijke
verstrikkingen in het aardse, die de individuele oervertrou-wenskrachten
verlammen en verwonden, konden door de saffier als in een herinnering
aan de eigenlijke opdracht en de toedracht opgehelderd worden. Het schijnt
een uiteenzetting met de innerlijke Ahriman te zijn, die, naar de ervaring
laat zien, de donkere plekken van de ziel gebruikt, om de mensen gevangen
te houden. Als een tegenkracht ook tegen de zielenkoude, hardheid en vereenzaming
toonde zich zachtmoedigheid, toewijding, warmte en het luisteren naar
de fijnere, zachte stemmen en zielenklanken.
Samenvattend kan gesteld worden, dat de saffier met zachte, weke, maar
bepaalde kracht alle het verhardende, verwarrende en de kou tussen mensen
en in het binnenste van de ziel in warmte en helderheid oplossen kan en
een levendige ruimte binnen negativiteit en bedrukking schep, waarin zich
liefde en vrijheid laten realiseren en mensen zich met elkaar en in hun
eigen diepten vinden kunnen.
Regina Ringel begeleidt op verschillende plaatsen indien nodig projecten
in verwrijving van stenen en metalen. Zie ook de Agenda voor haar activiteiten
in de herfst in Nederland.
Terug naar Sampo
home
|
|
