|
Uit: 1e Fjodor Nieuwsbrief,
herfst 2001
Werken met elementenwezens
– o.l.v. Nicolaas de Jong.
Zaterdag 2 oktober was de laatste
in een serie van vier zaterdagen, waarop we met groepen van verschillende
samenstelling en grootte ( 7 – 17 mensen) over de aarde-, water-,
lucht- en vuurwezens hebben gewerkt. Janna, die regelmatig workshops bij
Nicolaas volgt, wilde iets doen voor een wederzijds begrip tussen elementenwezens
en mensen. Nicolaas, die al jaren contact met veel van hen kan maken,
reikt hierin oefeningen aan. Bijvoorbeeld de laatste zaterdag begon hij
’s morgens, zoals eerder ook, met een beeld op te roepen, door te
vertellen hoe hij die morgen in de trein de zon op zag komen. Hoe steeds
wisselende kleuren aan de hemel verschijnen. Hij betrekt bij deze beelden
ook verschillende weersomstandigheden, waarin we ons inleven en improviserend
erover zingen. Vaak eerst neuriënd, dan klinkers vormend en ook medeklinkers.
Enkele mannen maakten er een flitsend natuurspektakel met onweer, bliksem
en regen van. Het begon tam, maar eindigde met een flink “sfeertje”.
De bedoeling is om je in de kleuren als stemmingen in te leven en (later)
contact met lucht- lichtwezens te krijgen., die deze kleurenzang permanent
doen.
Daarna liet Nicolaas ons een plant uit de tuin zien, ditmaal een eenjarige
Salvia met kleine fel lichtrode bloemen. Hij liet ons uitzoeken hoe de
bladstand was, de vorm van het blad, rond of puntig, ingesneden of geveerd,
enz. We voelden welke vorm de stengel had, vierkant , driehoekig of rond.
En of het blad, ruw, glad, harig enz. was. Daarna verdeelden we ons in
vier groepen, vier soorten elementenwezens, en trachtten die, werkend
aan de plant, te zingen.
De vuurwezens, die voor warmte zorgen, zodat de plant kan ontkiemen uit
het zaad. De aardewezens, gnomen, die de maat bepalen, b.v. de vorm van
de stengel, de stand (draaiing) van de bladeren. De waterwezens, ondinen,
die deze maat heel grillig doorbreken om de bladaanzet te vormen. De luchtwezens,
sylven, zingen de kleur, de vorm van de bladeren en bloemen (intervallen).
Zij vallen er als het ware op! En de vuurwezens, salamanders, zingen het
specifieke gebaar en zorgen voor de warmte. Nicolaas begeleidde ons op
zijn lier of moedigde ons aan, of zong even met een groepje mee als het
niet goed lukte.
Na de koffie gingen we met klei aan de gang. Ieder kleide welk wezen hij
of zij was geweest. Er werd geconcentreerd een half uur à drie
kwartier gewerkt. Op het laatst vroeg Nicolaas ons nog te vinden, waar
nu het bewustzijn zat van het gebaar / wezen, dat we hadden gemaakt. Daarna
hebben we onze beeldjes samengevoegd tot één groot beeld,
wat nog een heel gezoek,verander, samenvoegen van klei-elementen teweeg
bracht. En ook hilariteit! En ja hoor, daar stond het resultaat!.
Toen pauze! Janna Verveer en Helen hadden voor een lekkere pan maaltijdsoep
gezorgd en zelf hadden we brood bij ons. Toen ontsponnen zich de gesprekken:
“Heb jij dit of dat ook wel eens beleefd?” En : “Ik
was op die en die plek en vond “Daar mag ook wel eens wat gebeuren”(
de Mookerhei). En een aantal hadden nog specifieke vragen voor Nicolaas.
‘s Middags is Nicolaas
met ons de stad ingegaan om ons een z.g.n landschapstempel te laten zien.
Hier had hij al eerder voorwerk voor verricht.
Hij wilde ons de aangrijpingspunten in het landschap van de landschapsdeva
wijzen. Tot mijn verbazing lag het punt van instroom vlak naast de licht
paal midden op het pleintje in de Steenstraat (100 m westelijk V&D).
Enkelen van ons die er gingen staan, voelden dat ( als b.v. trillingen
of energie). Grappig was, dat, wanneer wij als groepje naar Nicolaas keken,
die in de “instroomzuil” was gaan staan, er ineens meer mensen
gingen staan kijken!
Daarna liepen wij naar het transformatiepunt, een omheind grasveldje met
werkkeet en verkeers- en straatnaamborden, als opslag. Daarna het uitstroompunt,
het plein tussen de Eusebius en Provinciehuis, waar notabene een paar
bedelaars liepen; het geld kan uitstromen.
We hebben niet gezongen in de stad, daar zag Nicolaas vanaf, hoewel hij
wel zijn lier meegenomen had. “Thuis “ gekomen boetseerden
we voor onszelf één van de punten. Wie het wilde heeft het
beeldje in de tuin gezet.
Aan het eind van de middag ging iedereen moe maar voldaan naar huis. Ik
vond het heel interessant en goed, dat mensen als Nicolaas, wegen proberen
te vinden om in contact met elementwezens te komen.
--------------------------------------------- Loek Hijink.
Terug naar Archief
Terug naar Sampo
home
|
|
